ENDRIK’S COLUMN

Over hoenders. knienen in geiten

In d’n oorlog waere d’r vee maansen, die meer bêêsten aode as anders. Wulder aode tuus aoltied â ‘n kees’ond in ‘n katte, mâ toe ok nog ‘n knien in ‘n kotje in ‘n krootje oenders. ‘t Knien was vô kossemisse bedoeld, mâ toe dat ‘t zôvarre was dee ‘t knien nog aoltied mit z’n witte neuze snuffele an de traelies, want pao ao ‘t nie dôôd kunne maeke. Ik wete nie oe dat ‘t bêêst an z’n endje gekommen is. Op ‘n dag was ‘n verdwene in d‘r wier ezeid, dat ome Gerrit uut Eibergen d’r varder vô zou zurhe. Ik wete noe bienae zeker, dat ‘n mit de volhende kossemisse in Achter’oekse maehen verdwaeld is.
De oenders moste de brôôdnôôdihe eiers laahe, mâ dat deeje ze nie zôvee. In plekke daevan pikte ze bie mekaore de konte kael. Bure wist wat pao verkeerd dee. Je bin te zunig, zeit’n. Ze strôôide as vôôbeeld andenvol voer tussen d’r eihe oenders. Mâ nae ‘n stuitje deeje die van bure êêmae nie mî laahe, dust daer gebeurde toch ok iet of wat verkeerd.
In dezaalfde tied aode mien laetere schôônouwers op Renisse neffen d’oenders in de knienen ok nog drie geiten mit de naemen Mieke, Doortje in Puck. Ze deeje op ‘t kaarkplein graeze in ze waere netuurlijk goed vô ’n daehelijkse plasse geitemaalk. De oudste geite Mieke gaf allêênig â twî liter op ’n dag. In 1944 gieng mien schôônvaoder mit Mieke naer de geitekeurieng. ‘t Eiland stieng onder waeter, dust d’r waere vee geëvacueerde maansen op Renisse in die aode ok aomè geiten. Daer stak‘n ‘t toe mâ op, dat ‘n enkelt ‘n vuufde pries kreeg: drie waskniepers van vô d’n oorlog. Toe dat op ‘n dag de geiten binne’aeld wiere viel d’r net êêl dichtebie ‘n bom op ‘n uus in de geiten draefde van de schrik ‘t durp uut richtieng Zurrikzêê. Varre bin ze nie gekomme, ze waere netuurlijk vees te belangriek om zômâ te laete loapen.

bron: Ons Eiland  09-12-2010