Zierikzee, m’n Zierikzee

 

ZIERIKZEE, M’N ZIERIKZEE 

 

Slenterend due Zierikzee,

Lôôp ok ut verleden me.

Ier woonde ik, in lief en leed,

Waer de tied véé mit m’n deed. 

 

Ier danste ik due straet in plein,

Ier waere m’n kinders klein.

‘k oor ut urgel dudeluk spele,

Neê, dat ging m’n nooit vervele.

 

 Kiek, in dae komt ‘Kunst en Eer’, 

 Marsmuziek in nog véé meer.

Blommen op ut eavenplein,

 éél véé mensen, o zo fijn.

 

Vlahhen in oale straeten,

wi’k mit eel vee mensen praete.

Nae ’t hijsen van ’t rood, wit, blauw,

Zingt Zierikzee ’t Wilhelmus trouw.

 

’t Aevenpark, in oranje tooi,

Zierikzee, wat bin je mooi.

Zomers op un klein terras,

Kiekend nae de waeterplas.,

 

Mosselschepen zwaer belâen,

t,Is un komen in un gaen.

‘k Zie de molens vrolijk droôje,

boeren die ut graen gae moôje.

 

Dan lôpend deu oal de poorten,

Ze bin d,r in aolle soorten.

In de gevels klein in schééf,

Vraegen wi de tied tog bleef.

 

’t Carriljon klienkt langs de gracht,

Stadje in aol z’n pracht.

In ak dan op d’n toren stae,

Zie’k de zonne onder gae.

 

Zierikzee, m’n Zierikzee,

was m’n stadje in wel en wee !

 

 
Centina